Καλοκαίρι χωρίς Επίδαυρο δεν υπάρχει

New Image1111Με ένα τροχόσπιτο και ένα μικρό φιατάκι ο πατέρας μου κατέβαζε την οικογένεια στην παλιά Επίδαυρο. Είμασταν μάλιστα το 1ο  τροχόσπιτο που μπήκε και  εγκαινίασε το νέο τότε κάμπινγκ : «Μπέκας» . Κάτω από τη σκιά των σκίνων και σε απόσταση τριών βημάτων από τη θάλασσα, τοποθετούσαμε το τραπεζάκι και τις καρέκλες εξοχής . Στα αριστερά ο πατέρας μου τοποθετούσε μια ψησταριά ενώ στην παραλία έστηνε μια πολύχρωμη ομπρέλα και δυο ξαπλώστρες. Οι μυρωδιές ήταν αλμύρα, ρετσίνι, πορτοκάλι, και αποξηραμένοι αστερίες. Θυμάμαι που κάναμε ψαρέματα με τον Χρήστο Πάρλα , και τον Γιώργο Βουτσίνο. Γεμίζαμε τις βάρκες καλαμάρια και κοκκάλια και μοιράζαμε σε όλο το κάμπινγκ. Θυμάμαι τον Αλέξη Μινωτή που ερχόταν τα μεσημέρια στο τροχόσπιτο να δοκιμάσει αυτά που έψηνε ο πατέρας μου στην ψησταριά μας . Θυμάμαι τα χταπόδια που μας έφερνε καθημερνά ο Θεόδωρος Μορίδης, και που παρά το προχωρημένο της ηλικίας του τολμούσε και βουτούσε με ψαροντούφεκο. Θυμάμαι τις βόλτες στην παραλία που μας έβγαζαν στο εκκλησάκι και λίγο πιο δίπλα στο σπίτι της Μελίνας Μερκούρη, και σε αυτό της υπέροχης Μιράντας Ζαφειροπούλου, και στην μεγάλη εξέδρα από όπου κάναμε βουτιές. Θυμάμαι τον παλιό φούρνο της παλιάς Επιδαύρου με τις υπέροχες κρεμυδόπιττες . Θυμάμαι το πρώτο θερινό σινεμά στο λιμάνι της παλιάς . Τα εγκαίνια της ντίσκο “Kαπάκι”, τους αξέχαστους χορούς και τα γλέντια . Το χωνάκι παγωτό μηχανής . Τους πρώτους έρωτες . Αξέχαστα παιδικά καλοκαίρια !!!! Θυμάμαι τον πατέρα μου που σταματούσε με το αμάξι στην διαδρομή για το κάμπινγκ και μας έδινε να πιούμε νερό από τις πηγές που πότιζαν τους πορτοκαλεώνες της Επιδαύρου- Κρυστάλλινο ,αξέχαστο! «Όποιος πιεί μια φορά το νερό της Επιδαύρου επιστρέφει πάντα εδώ» , μας έλεγε . Και είχε δίκιο!!! Καλοκαίρι χωρίς Επίδαυρο δεν υπάρχει . New Image333Πάντα εκεί επιστρέφαμε .Πάντα εκεί επιστρέφουμε. Θυμάμαι να κόβω πορτοκάλια από τα δέντρα και να κυνηγώ τζιτζίκια. Θυμάμαι τις βόλτες με τα θαλάσσια ποδήλατα, στα αριστερά του κόλπου, όπου βουτάγαμε στο νερό πάνω από τη βυθισμένη πολιτεία και τρυπώναμε μέσα στα αρχαία πυθάρια για να πιάσουμε χταπόδια . Θυμάμαι την Μελίνα με τον Ζακ Κουστώ να έχουν έρθει να δουν τη βυθισμένη πολιτεία . Η Μελίνα λέει, ήθελε να τον πείσει  να αρχίσει τις υποθαλάσσιες έρευνες .  Είναι περίεργο, αλλά πάντα πίστευα- διαισθανόμουν πως στην περιοχή υπήρχε ένα αρχαίο θέατρο. Η έκπληξή μου όταν ανακαλύφθηκε το μικρό θέατρο της Επιδαύρου εκδηλώθηκε με ένα : «είδες που στα λέγα;» Ο πατέρας μου πάντα έφευγε νωρίς το απόγευμα για να πάει στην πρόβα στο αρχαίο θέατρο και γύριζε ξημερώματα . Τότε δεν υπήρχε ωράριο, οι πρόβες ήταν εξαντλητικές. Για εμάς όμως ήταν καλοκαίρι . Ακόμη και η κούραση του πατέρα ήταν μέρος αυτού που ονομάζαμε καλοκαίρι. Όταν ήταν να πάμε και εμείς στο θέατρο για να δούμε την παράσταση η ετοιμασία ξεκινούσε από νωρίς. Ανεβαίναμε με το αμάξι και παρκάραμε πίσω από το Ξενία, πλάι στα καμαρίνια . Στο δρόμο για το θέατρο συναντούσες ανθρώπους που για μένα ήταν ταυτισμένοι με το καλοκαίρι μου. Ο Τσαρούχης, η Χόρς , η Παναγιώτου, η Σκούντζου, ο Σκένδρος, η Συνοδινού, η Αρώνη , η Γλυκοφρύδη… Καθόμουν στις κερκίδες και κοίταζα την είσοδο του κοινού, περιμένοντας πότε θα μπει η Μερκούρη, για να ακούσω το θέατρο να σείεται από τα χειροκροτήματα. -“χαχα,” σκεφτόμουν  “εγώ αυτήν την κυρία που χειροκροτάτε την ξέρω, κάνουμε μπάνιο και βουτιές στη θάλασσα. Αλλά και αυτός που πρωταγωνιστεί και παριστάνει τον Οιδίποδα είναι γνωστός μου, έρχεται στο τροχόσπιτό μας.”  Η παράσταση ξεκινούσε, και εγώ μετρούσα τις στιγμές να δω να βγαίνει στη σκηνή ο πατέρας μου, φουσκώνοντας από περηφάνια. Ύστερα το πρόγραμμα είχε φαγητό στου Λεωνίδα . Η σύζυγός του, η κυρία Κάκια, ήξερε και μας κρατούσε 2 μερίδες από τα θεϊκά γεμιστά της και κοκκινιστό με κριθαράκι για τη μητέρα μου, όλα μαγειρεμένα από τα χέρια της με αγνά υλικά και λάδι ντόπιο. Το μόνο που άκουγες στις συζητήσεις των ανθρώπων ήταν για θέατρο. Θέατρο, θέατρο, θέατρο… Οι φωτογραφίες στο μαγαζί του Λεωνίδα μας ταξίδευαν πίσω στο παρελθόν, σε παλιότερες παραστάσεις, σε παλιότερες αναμνήσεις, σε παλαιότερα καλοκαίρια . Κάπως έτσι περάσαν τα καλοκαίρια μας στον κόλπο, στην αγκάλη , στην ομορφιά της Επιδαύρου. Και στιγμάτισαν τις ζωές μας, τις πορείες μας, τις επιλογές μας, την αισθητική μας, τις αναμνήσεις μας ! Ήπιαμε το νερό της Επιδαύρου και πάντα θα επιστρέφουμε εκεί. Την ταυτίσαμε με καλοκαίρι, αφού καλοκαίρι χωρίς Επίδαυρο δεν υπάρχει . Χρήστος Συριώτης  

This entry was posted in Personal and tagged , , by Christos Syriotis. Bookmark the permalink.
Christos Syriotis

About Christos Syriotis

Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη . Έλαβε μέρος ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις όπως : Άμλετ, Φοίνισσες, Ερωφίλη, Οιδίπους Τύραννος, Επιθεωρητής, Μάλα, Δείπνο ηλιθίων, Λυδία, Οι επισκέπτες, Γαμήλια δεξίωση, Ασκητική, Άμλετ comedy, Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα, Μη γελάτε είναι σοβαρό, Χαρτοπαίχτρα, Μαύρη κωμωδία, Κύκλος με την κιμωλία, Ειρήνη, Party Time, Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, Λαλαλώ και Ρεπετέ κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές συνεργασίες του με τους: Γιώργο Κιμούλη, Άννα Συνοδινού, Γρηγόρη Βαλτινό, Τάκη Ζαχαράτο, Πέτρο Φιλιππίδη , Γιάννη Νικολαΐδη, Νίκο Χαραλάμπους, Γιάννη Καραχισαρίδη, Andriew Visnevski, Ηλία Ασπρούδη, Γ. Κακλέα, Κώστα Σπυρόπουλο, Κωστή Καπελώνη κ.α. Εργάστηκε σα βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και το 2004 διασκεύασε και σκηνοθέτησε σε πρώτη παγκόσμια θεατρική μεταφορά το έργο του Νίκου Καζαντζάκη Ασκητική. Το 2013 έγραψε και παρουσίασε στην σκηνή το έργο: «Τι κοιτάτε, ρε ;» Έχει λάβει μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές ενώ δανείζει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττισμένες παιδικές ταινίες ,ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά . Εργάστηκε για χρόνια σαν ραδιοφωνικός παραγωγός παρουσιάζοντας την αφιερωματική εκπομπή αναμνήσεων " τι μου θύμισες τώρα"

9 thoughts on “Καλοκαίρι χωρίς Επίδαυρο δεν υπάρχει

  1. Μπράβο ρε συ Χρήστο! Και για τις μνήμες σου και για τη γραφή σου! Το νερό της Επιδαύρου λες να βοήθησε και σ’ αυτό;;;

  2. Χρήστο, λέω πώς εγώ ασχολούμαι με τη φωτογραφία, εσύ όμως μέσα σε λίγες αράδες κάτάφερες να φωτογραφήσεις πανοραμικά τη χρυσή εποχή των νεανικών μας χρόνων. Τόσο καλά μάλιστα που πίσω απο τις σκιές των καλαμιών μπορώ να διακρίνω κι άλλους: Τον Κανάκη, τον Βόκοβιτς, τον Τσακίρογλου και τη Λήδα, τη Βολονίνη… και κάπου απ´ το βάθος έρχεται μια κόκκινη βάρκα που καπετανεύει ο πατέρας μου γυρνώντας απο το ψάρεμα…

    Να ‘σαι καλά,

    Ηλίας

  3. Καλημέρα!!! Εξαιρετικό κείμενο! και πόσες κοινές θύμησες… για μένα που είμαι από το Λυγουριό και ζούσα τα καλοκαίρια μου ΑΚΡΙΒΩΣ όπως τα περιγράφεις… μαζί με όλους αυτούς τους αγαπημένους ( θα πρόσθετα τον κ. Σάκη και την αξέχαστη Τασία που έμεναν σπίτι μου, ενώ αργότερα και ο Σκένδρος οικογενειακώς) και πολλούς πολλούς ακόμα ηθοποιούς και τεχνικούς που για ένα ολόκληρο μήνα -ήταν πάντα ο Ιούλιος- γινόμασταν μια οικογένεια!
    Πόσο με συγκίνησε η αναφορά στον Μορίδη, που θυμάμαι στου Γκλιάτη να πίνουν ούζο με τους αχινούς του… αντηχεί και τώρα η φωνή του!
    Η Μαρμάρω κάθε καλοκαίρι “θα μεταφέρει” εκείνο το πολύχρωμο, πολύβουο θίασο που γέμιζε την ψυχή, το μυαλό και τις αισθήσεις με προκλήσεις για μια Άλλη ζωή με πρωταγωνιστές τους ήρωες των τραγωδιών και κωμωδιών που ζούσαν στην κυριολεξία σπίτι μας και κοιμόνταν στα μαξιλάρια μας! ! !
    Ευοί Ευάν!

  4. Πράγματη όμορφα και αξέχαστα χρόνια. Ο κος Μάνος με το κόκκινο βρακάκι και την τεντούλα. Κάθε τέλος Αυγούστου περιμέναμε το επόμενο καλοκαίρι να ξανά βρεθούμε. Μακαρονάδες στο λιμάνι στην Ελένη, τα πρώτα ποτά στο PRAXIS και μετά CAPAKI μέχρι το πρωί και τυρόπιτα στο χωριό. Θα ήθελα να αναφέρω και τον κο Στέλιο Παπαδάκη, που έβαζε τα χταπόδια μέσα στο μαγιώ του, με την κα Ζωή, τον κο Βουλαλά και……… Πόσους ακόμα ….
    Μπράβο Χρήστο …….

  5. Αχ βρε Χρηστάκο μου με ταξιδεψες σε χρόνια που δεν ξεχνιούνται! Δε μ αρέσει να ζω στο παρελθόν όμως αυτές οι συγκεκριμένες αναφορές είναι συνυφασμένες με στιγμές πολύτιμες, με μέρες ατελείωτες και νύχτες αξημέρωτες, με τα νιάτα μου!!!!

  6. Μπράβο Χρήστο. Τα κατάφερες και μας μελαγχόλησες. Ακόμα και για εμάς που μεγαλώσαμε μέσα στη “διαδικασία” αυτή (παραστάσεις,καλλιτέχνες,) έστω και από άλλο πόστο, οι περιγραφές αυτες και τα πρόσωπα μας είναι γνώριμα και πάντα μας συγκινούν. Αυτό που θυμάμαι από σένα εκτός από τον Οιδίποδα του Κιμούλη που έτρεχες ως άλλος Βέγγος 🙂 , είναι πως ήσασταν με την αδερφή σου το πιο όμορφο ζευγάρι που πέρασε από την πίστα στο capaki EVER. Να’σαι πάντα γερός !!!

  7. Σχεδον ταξιδεψα στα καλοκαιρια σου….υπεροχες αναμνησεις….

  8. Απο το 1981 ως και πρίν μερικά χρόνια ΟΛΑ τα καλοκαίρια πηγαίναμε στο camping Βερδελής…
    Είμασταν παρέα 40 ατόμων απο Αθήνα σύν τους φίλους μας τους ντόπιους..!
    Και το πρόγραμμά μας;; :
    13:00 “πρωινό” μετά βουτιές στη θάλασσα μέχρι τις 16:00
    17:00 για τάβλι κ βουτιές στην πισίνα του camping Becas μέχρι τις 20:00
    Μετά ραντεβού κ οι 40 στα ντους κ προετοιμασία για το χωριό!
    Κατά τις 21:30 όλοι μαζί περπάτημα τραγουδώντας κ κρατω 1χλμ στο χωριό για φαγητό στον “Πειρασμό” ή στα σουβλατζίδικα του λιμανιού..
    24:00 ραντεβού όλοι στο κεντρικό περίπτερο κ περπάτημα 500μ στη disco καπάκι για ατέλειωτο χώροι, φλερτ κ ξεσάλωμα..
    06:00 επιστροφή όλοι μαζί προς το camping πάντα τραγουδώντας…
    06:30 όλοι πιασμένοι χέρι χέρι στην παραλία του camping για να θαυμάσουμε την ανατολή κ κατά τις 7:00 νάνι όλοι σχεδόν, ξεχωριστά..!!!!

  9. Χρήστο μου γλυκιε, η αφηγηση σου υπεροχη, γεμάτη χρώματα, αρώματα, γεύσεις…Ηταν όλα όπως τα περιέγραψες και ακόμα ομορφότερα για όσους τα έζησαν και έχουν ενα θυσαυρό αναμνήσεων. Περνάω μια φορά το χρόνο από την Επίδαυρο για να πάω στο Πορτο Χέλι και μόλις ανεβαίνουμε στο βουνό, αρχίζω τις ιστορίες στα παιδιά μου και στον άντρα μου για εκείνα τα καλοκαιρια στον Μπέκα της δεκαετίας του ’70 και ’80 που όλα ήταν πιο απλά, πιο αληθινα, πιο ανέμελα!!! Τις έχω πει τόσες φορές που γινόμαι γραφική, αλλά ποτέ δεν τις χορταίνω: ολα τα παιδιά του καμπινγκ απο το χάραμα μεχρι το δειλινο μόνο με τα μαγιώ να κολυμπάμε, να ψαρεύουμε, να κάνουμε ποδήλατο, να παιζουμε όλα μαζί, όλο το καλοκαίρι, χώρις οι γονείς μας να φοβούνται για την ακεραιότητα μας, χωρίς να έχουμε καμια επαφή με τηλεόραση και ηλεκτρονικά. Η διασκέδαση μας ήταν που τα Σαββατοκύριακα οι γονείς μας μας πήγαιναν στο θεάτρο να δούμε παραστάσεις και ήταν αυτο που πραγματικά μας γέμιζε, μας ολοκλήρωνε, μας έκανε ευτυχισμένους. Καλα για εσάς (εσένα και τον αδελφό μου) ήταν και το CAPAKI που όμως παράπονο το έχω γιατί δεν παίρνατε ποτέ τις μικρές σας αδελφές!!! Ευχαριστώ για τις όμορφες αναμνήσεις που μας ξύπνησες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *